جوانان ننشينند كه گرد پيرى سر و روى آنان را سفيد كند . ( ما به پيرى رسيده‌ايم و به مصايب و مشكلات آن واقفيم ) شما تا جوان هستيد مىتوانيد كارى انجام دهيد ؛ تا نيرو و ارادهء جوانى داريد مىتوانيد هواهاى نفسانى ، مشتهيات دنيايى ، و خواسته‌هاى حيوانى ، را از خود دور سازيد ؛ ولى اگر در جوانى به فكر اصلاح و ساختن خود نباشيد ، ديگر در پيرى كار از كار گذشته است . تا جوانيد فكرى كنيد ؛ نگذاريد پير و فرسوده شويد . قلب جوان ، لطيف و ملكوتى است و انگيزه‌هاى فساد در آن ضعيف مىباشد ؛ ليكن هر چه سن بالا رود ريشهء گناه در قلب قوىتر و محكم‌تر مىگردد ؛ تا جايى كه كندن آن از دل ممكن نيست . چنان‌كه در روايت است : قلب انسان ابتدا مانند آينه ، صاف و نورانى است ، و هر گناهى كه از انسان سربزند ، يك نقطهء سياه بر روى قلب فزونى مىيابد « 1 » ، تا جايى كه قلب را سياه كرده ، ممكن است شب و روزى ، بدون معصيت پروردگار بر او نگذرد ؛ و به پيرى كه رسيد ، مشكل است قلب را به صورت و حالت اول باز گرداند . شما اگر خداى نخواسته خود را اصلاح نكرديد و با قلب‌هاى سياه ، چشم‌ها ، گوش‌ها ، و

--> ( 1 ) - از امام باقر عليه السلام روايت شده : « مَا مِنْ عَبْدٍ إلّاوَفِي قَلْبِهِ نُكْتَةٌ بِيْضَاءُ ؛ فإذا أذْنَبَ ذَنْبَاً ، خَرَج‌َفِي النُكْتَةِ نُكْتَةِ سَوْدَاء ؛ فَإنْ تَابَ ، ذَهَبَ ذَلِكَ السَّوَادُ . وَإنْ تَمَادَى فِي الذُّنُوبِ ، زَادَ ذَلِكَ السَّوَادُ حَتّى يُغَطِّىَ البَياضَ ؛ فإذَا تُغَطِّىَ البَياضَ ، لَمْ يَرْجِعْ صَاحِبُهُ إلَى خَيْرٍ أبَداً . . . » . هيچ بنده‌اى نيست مگر آن‌كه در قلب او نقطهء سفيدى است . چون گناهى انجام داد ، نقطهء سياهى در آن پيدا شود . پس اگر توبه كند ، آن سياهى از بين مىرود ؛ و اگر به گناه ادامه دهد ، بر آن سياهى افزدوده شود چندان‌كه سفيدى را بپوشاند . و چون سفيدى پوشيده شد ، صاحب آن قلب هرگز به نيكى و خوبى باز نمىگردد . . . . ( الكافي ، ج 2 ، ص 273 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الذنوب » ، حديث 20 )